भूत लखेट्ने पेशा

बाँच्नका लागि पैसा चाहिन्छ, पैसा कमाउनको लागि केही काम गर्नुपर्दछ । सानो–सानोमा विद्या भन्दा धन भन्दा अनेकौं प्रमाणहरुको आधारमा विद्या ठूलो भन्ने गरिन्थ्यो विशेष गरी स्कूल पढ्दा । धन र विद्याको शिर्षकमा कैंयौ पटक वाद विवाद लेखियो, भनियो र सुनियो । सानोका त्यी दिनहरुमा धनको खासै अर्थ बुझिएको थिएन होला र विद्याको पनि । जसले जे भने पनि व्यवहारमा यी दुवैको उत्तिकै महत्व देखिन्छ । जसलाई पुष्टी गर्नको  मैले एउटा गज्जवको पेशालाई लिएको छु । हामीहरुले सुनेका, देखेका र भोगेका पेशा मध्ये केही पृथक पेशाको बारेमा यही मेरो ब्लग मार्फत सबैलाई जानकारी दिन मन लाग्यो ।

१० वर्षदेखिको कोठे जीन्दगी

आफ्नो घर छाडेर अर्कैको घरा कोठा भाडामा लिई बस्न लागेको ९ वर्ष पुगीसकेछ । घर हंसपुर–४, मेहेलपानी गाऊँबाट जिल्ला सदरमुकाम सन्धिखर्कमा कक्षा दशमा पढ्दाको पहिलो डेरा सजिलै पाइएको थियो । हुनतः त्यतिबेला द्धन्द्धको समयमा भएकोले हुनसक्छ सन्धिखर्कमा कोठा भाडा सजिलै पाइने गर्दथ्यो र घरभाडा पनि खासै महङ्गो थिएन । कक्षा दशमा तत्कालिन जनज्योति मा.वि. चुत्रावेशीमा पढ्न भनी लिला दाईले प्रक्रिया अगाडी बढाइदिएपछि केही दिन उहाँहरुकै घरमा बसियो र उहाँहरुले ईशारा टोल नजिकै गुन्टेखोलाबाट पाणिनि क्याम्पस र सन्धिखर्क जाने बाटोको चोक छेवैमा सालिकराम सरको घरमा कोठा भाडामा खोजिदिनुभयो । किरण भाऊजु, आशिष, याशोदा लगायतका आफन्तहरुले कोठाको लागि आवश्यक पर्ने सर–सामानको चाजो पाजो मिलाइदिनुभयो । त्यस बखत कोठामा म र राजु राउत जो जनज्योति मा.वि. मै कक्षा ९ मा पढ्नको लागि उही गाऊँबाटै आएको थियो । त्यस दिन सन्धिखर्कका मेरा अभिभावक उँहाहरु (लिला दाजु र किरण भाउजु) हुनुहुन्थ्यो । उँहाहरु लगायत अन्य आफन्तहरुले सामान किनिदिएर कोठा मिलाईदिनुभयो र आ–आफ्नो घर तथा कोठामा जानुभयो । केही दिनदेखी दाजु, भाउजुसँग बसीरहेको म अबदेखी राजुसँग बस्ने भएँ । त्यस दिन रात प¥यो खाना पकाउने समय भयो । भात पकाउनको लागि चामल कुक्करमा राखेर स्टोभ घोच्न लाग्यौं तर अवशोच सलाई नै किन्न बिर्सिएछौं । संकटकालको समयमा रातमा बाहिर निस्कने त आँट नै आउँदैनथ्यो न त त्यतिबेला सञ्चारको प्रयाप्त सहुलियत । त्यतिमात्र होइन त्यस घरमा धेरै रहेका कोठाहरुमध्ये हामी बस्ने कोठा मात्र प्याक अरु सबै खाली । त्यस दिन हामी खाना नखाई सुत्यौं । यसरी सुरु भएको कोठे जीवन । सन्धिखर्कमा करिव ७ वर्ष बिताईयो मात्र तीन वटा घरमा । सन्धिखर्कमा कोठा पाउन समस्या नहुने र पानी, विद्युतको प्रयाप्तताले गर्दा घर बस्नु र त्यँहा बस्नुको खाजै अन्तर पाइदैनथ्यो ।

जय नेपाली ब्लग

साथीहरु मैले धेरै दिन भयो ब्लगमा मेरो भावना र दैनिक जीवनको भोगाईका रमाईला, तिता, सत्य एवं सुखद्–दुःखद् क्षणहरुलाई पोष्ट नगरेको । मैले ब्लगप्रति इच्छा कम भएर निरन्तरता दिन नसकेको भने अवस्य होईन न त पोष्ट गर्ने कुराहरु नभएर नै ।

वि.सं. २०६८ मा मेरो अनुभव

वि.सं. २०६८ साल मेरो लागि केही खुसी, केही दुःखी, केही उत्साह, जोस र जागरका साथ , धेरै साथीहरुसँगको सफल र दीर्घकालिन सम्बन्धको मिश्रित रह्यो । केही आत्मीय साथी तथा केही आफन्तजनहरुलाई कहिल्यै नभेटीने गरी गुमाउनुप¥यो जसले मुटु नै छियाँ छियाँ भयो । त्यस्तै परिवारमा नयाँ पालुवाका रुपमा नयाँ सदस्य थपियो भने केही आफन्तहरुले नयाँ पारिवारिक सम्बन्ध गाँसेकोले नयाँ आफन्तजनहरुसँग साईनो गाँसिई रमाईलो वातावरणको पैदा ग¥यो । 

खुसी हुदैँछ मेरो मन पनिः

आज मलाई खुसी लाग्यो, साह्रै खुसी, कारणः अर्घाखाँची जिल्लाको सदरमुकाम सन्धिखर्कमा अवस्थित भगवति मा.वि., शंखेटारीबाट वि.स. २०६१ सालमा एस्.एल्.सी परीक्षा दिएर विभिन्न समयमा काठमाण्डौंमा भित्रिएका साथीहरुको भेटघाट कार्यक्रम थियो । मैले पनि सन्धिखर्ककै जनज्योति मा.वि.बाट २०६१ सालमै एस्.एल्.सी. परीक्षा दिएको र प्रायः साथिहरु चिनेजानेकाले उपस्थित हुने सौभाग्य पाएँ ।

हाम्रो गाऊँ हंसपुर–४, मेहेलपानी अर्घाखाँचीबाट देखिने मनमोहक दृष्यहरु

Rhododendron in The Mehalpani's Jungle

अर्घाखाँची जिल्लाको सुपा देउराली र त्यहाँबाट देखीने मनोरम दृष्यहरु